بياورد از اينرو وظيفه زن آنست كه قسم خورده بطورى كه قسمش جامع بين نفى ادعاء مرد و اثبات ادّعاى خودش باشد و پس از خوردن چنين قسمى ادّعاى مرد منتفى مىگردد . قوله : لاصالة عدم زيادتها عمّا تعترف به منها : ضمير در [ زيادتها ] به [ فديه ] و در [ تعترف ] به مطلّقه و در [ به ] به ماء موصوله در [ عمّا ] و در [ منها ] نيز به فديه عود مىكند . قوله : على انّها مأة : ضمير در [ انّها ] به [ فديه ] بازمىگردد . قوله : لكن ادّعى انّها دنانير : ضمير فاعلى در [ ادّعى ] به [ مطلّق ] و ضمير مفعولى در [ انّها ] به [ فديه ] راجع است . قوله : و ادّعت انّها دراهم : ضمير فاعلى در [ ادّعت ] به [ مطلّقه ] و ضمير منصوبى در [ انّها ] به [ فديه ] بازمىگردد . قوله : عدم استحقاق ما يدّعيه : ضمير فاعلى در [ يدّعيه ] به [ مطلّق ] و ضمير منصوبى به [ ماء موصوله ] عود مىكند . قوله : و لانّه مدّع فعلية البيّنة : ضمير در [ لانّه ] و [ عليه ] به [ مطلّق ] راجع است و اين عبارت اشاره است بدليل دوّم براى تقديم قول مطلّقه . قوله : فتحلف يمينا جامعا : ضمير در [ تحلف ] به [ مطلّقه ] راجع است . قوله : بين نفى ما يدعيه و اثبات ما تدعيه : ضمير فاعلى در [ يدّعيه ] به [ مطلق ] و در [ تدّعيه ] به [ مطلّقه ] و ضميرهاى مفعولى اين دو به [ ماء موصوله ] بازمىگردد و صورت قسمى كه زن مىخورد اينطور است و اللّه عوض خلع دنانير نبوده بلكه دراهم بوده است . قوله : فينتفى ما ادّعاه : ضمير فاعلى در [ ما ادّعاه ] به [ مطلّق ] و ضمير مفعولى آن به [ ماء موصوله ] راجع است .